Midlife crisis?
04 September 2008
Vandaag het eerste gesprek gehad met de SPV-er (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) die in de praktijk van mijn huisarts rondloopt. En ben ik nu wat wijzer geworden? Ik weet het niet 
Al pratende met elkaar maakte ik zelf in ieder geval een keer de opmerking “aha, het is gewoon een midlife crisis!”. Met daarbij een grote smile op m’n gezicht.
En is het dat dan? Zou best kunnen. Zelf denk ik eerder aan een combinatie met een burn-out. Maar die twee hebben ook te maken met elkaar. Wat in ieder geval waar is, is dat ik erg veel loop te piekeren de laatste tijd. En piekeren op momenten dat het eigenlijk niet echt handig is, met name als ik eigenlijk wil slapen…
En waar pieker ik over dan? Tja, nu ik het zo neerzet, zijn het wel de zaken die een typische midlife-crisiser (is dat een woord?) bezig houden: relatie die geweest is, ueberhaupt de vraag of ik een relatie wil, werk, vrijwilligerswerk, eigen bedrijfje… Kortom: hoe ging het met mezelf de laatste tijd en hoe gaat net nu. En hoe gaat het verder? De Grote Vragen Des Levens zeg maar, hahaha.
Al pratende kwam ook wel naar voren dat ik tot nu toe eigenlijk altijd continu bezig ben geweest. Altijd druk, druk, druk, bijna nooit nee zeggen als mensen iets vragen aan me, altijd maar bezig blijven om iets te doen. En even echt ontspannen en/of de tijd echt voor mezelf nemen, dat heb ik nooit gedaan. En daar mag/moet wel iets veranderen dus.
Heb over twee weken weer een afspraak om verder te babbelen, kijken hoe het dan gaat. En wat ik in de komende twee weken ga doen? In ieder geval halve dagen werken. Daar ben ik vorige week mee begonnen, en dat gaat redelijk goed. Steeds beter ook, ik merkte dat ik gisteren weer ouderwets geintjes liep te maken op het werk. Maar volledige dagen werken zie ik nog niet zitten, want ben ’s middags nog steeds erg moe.
En verder? Effe wat dingen op een rijtje zetten lijkt me. En niet geheel onbelangrijk: iets verzinnen wat mij echt ontspanning gaat geven. Al blijf ik er bij dat motorrijden (ondanks de inspanning die het kost) mijn vorm van ontspanning is. Maar de laatste tijd heb ik af en toe het idee dat ik ga rijden omdat ik er gewoon even uit moet. En da’s de verkeerde insteek natuurlijk: ik wil gaan toeren omdat ik dat lekker vind, niet omdat ik het “moet”.
Goed, genoeg food for thought dus. Wordt vervolgd…
