StefanBelgers.nl

Ik loop inmiddels alweer een redelijke tijd te sukkelen, waarbij vermoeidheid de grootste klacht is. Fysiek lijkt er niet aan de hand te zijn, dus het zou “tussen de oren” moeten zitten. Na wat gesprekken links en rechts leek het in eerste instantie dat het een soort van overspannen, burnout-achtig iets is waar ik last van zou hebben.

Toch legde ik me hier niet voor de volle honderd procent bij neer. Ik heb zo lang zoveel dingen tegelijk gedaan, waarom dan nu ineens last van overspannen? En er zijn meer zaken die me opvielen: vorig jaar had ik ook last van hetzelfde fenomeen, dat gebeurde toen aan het einde van de zomerstop bij het cultuurpodium waar ik als vrijwilliger werk. En dit jaar: precies dezelfde periode. En begin dit jaar ben ik van werkgever veranderd, toen was er ook niets aan de hand. Had in de maanden daarvoor bij de oude baas wel veel last van moe en futloosheid, de eerste maanden bij de nieuwe baas absoluut niet. Maar nu dus weer last…

Het sukkelen duurde me inmiddels te lang, dus ik dacht: tijd voor een experiment! In de periode dat ik nog redelijk last van de vermoeidheid had, heb ik een week vrij genomen. En niet zozeer om die hele week op een zonnig strand in verweggistan te gaan liggen ofzo. Nee, ik wilde die week wel bezig zijn, maar met klusjes voor m’n eigen bedrijfje, en vooral zaken voor het cultuurpodium.
En wat denk je? Ik werd spontaan om half zeven wakker (ipv niet m’n bed uit kunnen komen) en had ’s middags totaal niet de neiging om voor dood op de bank te vallen.

Mmmm, dat gaf stof tot nadenken… Maar nog nieuwsgieriger was ik naar hoe het zou gaan als ik weer echt aan het werk ging, deze week weer dus. Nou: ik kon mijn bed geen vaarwel zeggen ’s ochtends, keek in de loop van de middag weer scheel van vermoeidheid en lag kort daarna weer op de bank.

Het experiment was geslaagd. Kort samengevat was de uitkomst: gewoon aan het werk = MOE, werk voor eigen bedrijfje en cultuurpodium = VEEL minder moe. En toen begon het kwartje dus wel te vallen. Ik haal dus blijkbaar veel minder voldoening uit mijn normale werk dan uit mijn nevenactiviteiten. En ik weet van mezelf ook dat ik met heel erg veel plezier voor het podium aan de slag ben. En het is zelfs sterker: als ik nu zou kunnen tekenen voor een fulltime baan bij dat podium, dan zou ik dat onmiddelijk doen. En dan maar wat minder geld naar de spaarrekening aan het einde van de maand.

Maar goed, dat laatste is vooralsnog geen optie, simpelweg omdat het cultuurpodium geen betaalde krachten kan betalen. Maar er komt wel een parttime functie vrij, en daar heb ik inmiddels al op ingetekend En waar ik mij zeer gelukkig mee prijs: m’n huidige baas zou het geen drama vinden als ik wat minder bij hem ga werken, om meer tijd te kunnen besteden aan werk wat ik veel leuker vind. Kans is zeer groot dat ik juist daardoor weer een stuk meer plezier in het werken krijg, en daardoor ook veel productiever ben.

Ik heb inmiddels al wel een plan voor de toekomst in m’n kop zitten. Want voor mij is het wel duidelijk: ik ben m’n huidige programmeerwerk een beetje zat   Niet vreemd denk ik, na het een jaar of vijftien gedaan te hebben. Ik ga proberen om stapsgewijs dit werk vaarwel te zeggen, en me (hopelijk) bezig te houden met het werk waar mijn hart nu naar uit gaat: het beter op poten zetten van het cultuurpodium hier. Ik bruis van de ideeen, daar zal het niet aan liggen. En ik denk dat het ook beter bij mij past, dat soort werk. Het is socialer werk om het zo maar uit te drukken. En dat ligt me toch een stuk beter.

Al met al ben ik blij dat ik mijn eigen ‘experimentje’ heb uitgevoerd, en nu voor 99,9 procent zeker weet waar de ‘pijn’ zit. En het recept voor het ‘medicijn’ heb ik grotendeels in eigen hand, dus….

Komt goed!!