Schakelde ik een kleine twee jaar geleden nog om van minder ‘normaal’ werk naar meer Estrado, nu is het vrij radicaal andersom dus   Maar de combinatie normale werk en Estrado gaat gewoon niet meer. En voor het vrijwilligerswerk moet natuurlijk altijd blijven gelden: je moet er iets aan overhouden, al was het maar een goed gevoel. En helaas ontbrak dat laatste al een tijdje bij mij…

Het zal nog even wat zaken overdragen worden de komende tijd, maar daarna ga ik mij met plezier in een nieuwe rol bij Estrado storten: die van gewone bezoeker! Ik vermoed dat me dat wel gaat bevallen

• nieuwe uitlaat
• andere sissybar + bagagerek en leren topkoffer daarop
• sierbeugels voor- en achterspatbord
• valbeugels + highway steps

De plaatjes zijn gemaakt vlakbij de A6 brug bij het Ketelmeer.

De twee weken erna stond een motorrit naar/in (zuid) Limburg gepland, maar zover kwam ik helaas niet. Ik was toch te afgemat om zover te rijden. Bovendien had ik gewoon zin om lekker te luieren   Dus: erg weinig gedaan de laatste anderhalve week, vooral rustig aan gedaan. Maar uiteraard wel regelmatig in de buurt aan het toeren geweest op de motor.

Aangezien ik dit jaar verder geen grote c.q. dure vakantie gepland heb, maar ik wel vond dat ik het afgelopen jaar erg hard gewerkt heb, heb ik mezelf wel een vakantiekado kado gedaan. Wat het is? Binnenkort meer…

Komende dagen nog effe rustig aan doen, beetje motorrijden, kado uitproberen, zaterdag laatste concert in Estrado voor dit seizoen en dan mag ik volgende week weer aan de slag. Joepie.

Ik heb grotendeels de blogs en gedichten van de vorige website overgenomen, anders startte deze nieuwe website wel heel erg leeg.

En mocht je om wat voor vreemde reden de oude websites nog willen zien, dat kan: de vorige staat hier, en een nog oudere staat hier.

Enjoy!

Wel, ik kan u vertellen:
- Die omheining waar ik een beetje een hard hoofd in had toen ik voor het eerst dat plan hoorde werkte best goed.
- Ik zag weer vrij veel bekende koppen, ondanks drie jaar afwezigheid van mijn kant.
- De muziek was weer enorm gevarieerd en van goede kwaliteit!
- Gelukkig hadden ze mijn tip voor ventilatoren in de kassa’s ter harte genomen
- Door een aantal “mama Booch?” momenten was mijn veel te vroeg overleden nicht Trudie er toch wel bij.

Het was wel een pittig weekend hoor, ik kan ook wel merken dat ik toch een dagje ouder wordt…. De korte nachten zorgden een paar keer voor opstart-problemen ’s ochtends Maar al met al was het weer een waar genoegen om daar tussen alle andere (soms moeilijk verstaanbare ) vrijwilligers te werken.

En hebben we nou nog wat geleerd voor onze activiteiten hier? Ja hoor, maar minder dan we verwacht hadden. We doen het blijkbaar best goed hier met Estrado en Aaltjesdagen. Toen we zondag nacht onder het genot van een welverdiend pilske aan het evalueren sloegen bleek de lijst met tips die we aan Booch? kunnen geven toch groter dan de tips die we voor onszelf hadden opgeschreven

Complimenten aan de Booch? organisatie in ieder geval, er stond toch een puik tweedaags festival! Ik zeg: volgend jaar weer en weer wat beter. Grote kans dat ik dan weer meehelp, en wie weet krijg ik die vriend van me ook weer mee.

Meer lezen over Booch? kan op www.booch.nl

(Meer foto’s vind je hier)

(pas op: met foto )

• hoe het nu met me gaat
• de uitstekende medewerking die ik krijg van mijn collega’s bij DJM
• mijn nieuwe (vrijwillige) functie bij de Aaltjesdagen Harderwijk commissie
• mijn nieuwe fiets! (zie foto)
• de heerlijke whisky die ik nu als slaapmutsje neem (met dank aan Reender )
• mijn trouwe squashmaatje (en af en toe criticus op mijn manier van werken)
• alle mensen die vierkant achter mijn plannen staan
• mijn ouders: steun door dik en dun
• muziek
• …..

Etc, etc eigenlijk
Kortom: ik ben blij, het gaat weer GOED! Nu nog leren om op tijd naar bed te gaan…

Toch legde ik me hier niet voor de volle honderd procent bij neer. Ik heb zo lang zoveel dingen tegelijk gedaan, waarom dan nu ineens last van overspannen? En er zijn meer zaken die me opvielen: vorig jaar had ik ook last van hetzelfde fenomeen, dat gebeurde toen aan het einde van de zomerstop bij het cultuurpodium waar ik als vrijwilliger werk. En dit jaar: precies dezelfde periode. En begin dit jaar ben ik van werkgever veranderd, toen was er ook niets aan de hand. Had in de maanden daarvoor bij de oude baas wel veel last van moe en futloosheid, de eerste maanden bij de nieuwe baas absoluut niet. Maar nu dus weer last…

Het sukkelen duurde me inmiddels te lang, dus ik dacht: tijd voor een experiment! In de periode dat ik nog redelijk last van de vermoeidheid had, heb ik een week vrij genomen. En niet zozeer om die hele week op een zonnig strand in verweggistan te gaan liggen ofzo. Nee, ik wilde die week wel bezig zijn, maar met klusjes voor m’n eigen bedrijfje, en vooral zaken voor het cultuurpodium.
En wat denk je? Ik werd spontaan om half zeven wakker (ipv niet m’n bed uit kunnen komen) en had ’s middags totaal niet de neiging om voor dood op de bank te vallen.

Mmmm, dat gaf stof tot nadenken… Maar nog nieuwsgieriger was ik naar hoe het zou gaan als ik weer echt aan het werk ging, deze week weer dus. Nou: ik kon mijn bed geen vaarwel zeggen ’s ochtends, keek in de loop van de middag weer scheel van vermoeidheid en lag kort daarna weer op de bank.

Het experiment was geslaagd. Kort samengevat was de uitkomst: gewoon aan het werk = MOE, werk voor eigen bedrijfje en cultuurpodium = VEEL minder moe. En toen begon het kwartje dus wel te vallen. Ik haal dus blijkbaar veel minder voldoening uit mijn normale werk dan uit mijn nevenactiviteiten. En ik weet van mezelf ook dat ik met heel erg veel plezier voor het podium aan de slag ben. En het is zelfs sterker: als ik nu zou kunnen tekenen voor een fulltime baan bij dat podium, dan zou ik dat onmiddelijk doen. En dan maar wat minder geld naar de spaarrekening aan het einde van de maand.

Maar goed, dat laatste is vooralsnog geen optie, simpelweg omdat het cultuurpodium geen betaalde krachten kan betalen. Maar er komt wel een parttime functie vrij, en daar heb ik inmiddels al op ingetekend En waar ik mij zeer gelukkig mee prijs: m’n huidige baas zou het geen drama vinden als ik wat minder bij hem ga werken, om meer tijd te kunnen besteden aan werk wat ik veel leuker vind. Kans is zeer groot dat ik juist daardoor weer een stuk meer plezier in het werken krijg, en daardoor ook veel productiever ben.

Ik heb inmiddels al wel een plan voor de toekomst in m’n kop zitten. Want voor mij is het wel duidelijk: ik ben m’n huidige programmeerwerk een beetje zat   Niet vreemd denk ik, na het een jaar of vijftien gedaan te hebben. Ik ga proberen om stapsgewijs dit werk vaarwel te zeggen, en me (hopelijk) bezig te houden met het werk waar mijn hart nu naar uit gaat: het beter op poten zetten van het cultuurpodium hier. Ik bruis van de ideeen, daar zal het niet aan liggen. En ik denk dat het ook beter bij mij past, dat soort werk. Het is socialer werk om het zo maar uit te drukken. En dat ligt me toch een stuk beter.

Al met al ben ik blij dat ik mijn eigen ‘experimentje’ heb uitgevoerd, en nu voor 99,9 procent zeker weet waar de ‘pijn’ zit. En het recept voor het ‘medicijn’ heb ik grotendeels in eigen hand, dus….

Komt goed!!